گذاشتن تف  تو دست آدمي كه برات كلاشي مي كنه زياده

رشته افكارم كج شده

.

.

.

شاقول حرفها ت هم  ديگه نمي تونه ميزونش كنه

.

.

.

.

هر چي ميكشمش تموم نمي شه !!!

دولت احمدي نژاد عدد سازي مي كند

حسين مرعشي

سرمايه - تعطيلات تابستاني مجلس فردا در حالي به پايان مي‌رسد كه اينبار احتمالاً با رويدادهاي سياسي مهمي همراه خواهد بود.

انتخابات اين دوره از مجلس و حضور پررنگ جمعيت كثيري از نمايندگان اصولگرا در مجلس فعلي اگرچه به شكل صوري و ظاهري نشان‌دهنده تعامل دولت با مجلس انتخابي خود بود اما با گذشت زمان اتفاقات رخ‌داده در كشور تا حدودي شكل ظاهري تعامل مجلس و دولت را متناقض كرده و اين تناقض تا حدي پيش رفت كه مجلس در در مقابل سخنان معاون رئيس‌جمهوري و ابراز دوستي ايران با مردم اسرائيل بركناري را بهترين گزينه انتخابي براي اسفنديار رحيم‌مشايي دانستند و مجلس با امضاي 200 نماينده با جديت بر حرف خود تاكيد كرد. البته مساله ايستادگي نمايندگان بر بركناري مشايي و اصرار بر مطرح كردن آن در جلسه فردا را بايد با توجه به سوابق گذشته مجلس هشتم بررسي كرد. اين مجلس تا به امروز در مقابل دولت به صورت منفعل عمل كرده و بعيد به نظر مي‌رسد چنين مجلسي با اين شرايط بتواند درباره اين موضوع در برابر دولت قرار بگيرد و تا جايي پيش برود كه بتواند يكي از معاونين نزديك به دولت را بركنار كند چه رسد به آنكه از رئيس‌جمهوري براي پاسخ به سوال مجلس دعوت شود.

گفت : می خوام کتاب بنویسم. ( چگونه یکدیگر را دوست داشته باشیم ؟)

شاید هم مردم شناسی خوندم . برای درک بهتر مردم .

گفتم : ...........................!!!!

بعد فهمیدم

کلی آدم تو دنیا هستش

کلی آدم که خیلی خوبن

کلی آدم هم هست که فکرای خوب می کنن

کلی آدم دیگه هم هست که حرفهای خوب زیاد بلدن

کلی آدم خوب دیگه هم هست

و کلی آدم است که آدم نیست

البته فكر كنم اين عكس توسط نيروي هاي دشمن از من گرفته شده چون به جون مامانم من اينقدر ناله نيستم .

پس از بررسي هاي دقيقتر اين احتمال هم داده شد و اينكه من با ديدن چنين قدر داني باشكوهي خطاب به لوح محترم دارم مي گم :  اوه ه ه ه ه ه ه ه ه ............ عجب لوح باشخصيتيندي

 اگه دستم به اين عكاس برسه

پس این ها همه اسمش زندگی است

دلتنگی ها ، دلخوشی ها ، ثانیه ها ، دقیقه ها

سلام

باری اگر از احوال مان خواسته باشید ، سلامتی حاصل است و

ملالی نیست جز دوری دیدار شما

دلم برای صفا و صمیمیت شما تنگ شده است .

نه اینکه خیال ورتان دارد و فکر کنید اینجا صفا و صمیمیتی نیست ،

چرا هست .

اینجا خوب است ،

از در که داخل می شوی 10 قدم بر میداری تا 4 پله را به طرف پائین سر بخوری

و هنوز از این فرود خرسند نشده ای که باید دالان تاریکش را تا 2 طبقه بالاتر طی کنی وبه ازدحامی از سرو صدا برسی .

طبق معمول یکنفر از همه زودتر آمده

من اسمش را گذاشتم جاناتان ،

با هر بار دیدنش به یاد جاناتان و تلاش های خستگی ناپذیرش برای رسیدن به بهشت می افتم .

اگر روزی هم قسمت شد تا این مسیر را طی کنی ، خیلی راحت می تونی جاناتان را پیدا کنی.

نفر بعدی پسر بچه ای با قامت مردانه است که با ادبیاتی ضعیف حرف می زند و به خاطر این ادبیات بی ادبانه به خود می بالد .

گاهی آنقدر مهربان می شود که اگر به دید یک انسان بخواهی به این مهربانی بنگری باز هم به عاقبت خودت شک می کنی .

اما ته قلب این همه بی نزاکتی ، همان پسر بچه معصوم کز کرده و گاهی آنقدر معصوم جلوه می کنه که اجازه میدی حق زود رفتن خودت را اون به تاراج ببره.

اما نه پسر بچه با جذبه خنده دارش می تونه مرد شماره 1 باشه و نه جاناتان با تلاش و صف ناپذیرش برای رسیدن به بهشتی که در هیچ زمان و مکانی وجود نداره .

بلکه تنها یک نفر می تونه شماره 1 باشه .

مردی که وقتی خشم تمام وجودش را احاطه می کنه کوچکترین تغییری در چهراش دیده نمی شه و این خشم را فقط از روی پائین و بالا رفتن فرکانس صدا در فضای دست نخوره تحریره کوچکمان می توانی تشخیص بدی و اون وقته که تمام وجودت از ترس به لرزه در می یاد و دعا می کنه زود تر این فرکانس به حد نرمال خودش برسه .

ولی بدون هیچ اغراقی ، پرتاپ فرکانس های تخریب کننده می تونه هر ناظر و شنونده عاقلی را به منحصر به فرد بودن منبع فرستنده هل بده .

بین ذکور معرفی شده ، ته مانده هایی از بنیان های فمینیسم برای اثبات وجودش دست تکان می ده تا شعار جاوید باد بر زن با فرمول مندلیوف به اثبات برساند .

دختری از جنس آفتاب ، که گرمیش یخ بی اعتمادیت را ذوب می کند و دلت می خواهد بیشتر دمخورش شوی تا از گرمیش ذره ای به عاریت بگیری.

اینجا خوب است.

به تعداد آدم ها هم صندلی است .

فقط ملالی نیست جز دوری شما.

قربانتان بگردم

تابستان است، سایه ها می دانند که چه تابستانی است.!!! اما این بار گویی قرار است، غیر از سایه ها ما نیز معنای این گرما را تجسم کنیم. تیر ماه است و گرما بیداد می کند. سالها بود که " قطعی برق"، این خاطره تلخ روزهای جنگ را به دست فراموشی سپرده بودیم که دوباره یادمان آمد برق نداریم و به خاطر آوردیم آن روزهای سخت را دوباره. کشور در ابتدای تابستانی داغ، نیمی خاموش و نیمی روشن روزگار می گذراند. هاشمی رفسنجانی اخیراً در جای نقل کرده است که؛ قطع برق در تیر ماه جوک نیست.

موضوع قطع مکرر برق تنها محدود به پایتخت و ام القرای اسلام نیست، وسعت قطعی برق سراسر کشور را گرفته است. درست مثل روزهای سرد زمستان و نبود گاز و نفت در آن روزهای سخت، هنوز از یاد نبرده بودیم، طعم این طعام نا خواسته را که دیگر بار چیز دیگر به خورد مان می دهند. همه چیز غیر عادی است، در جایی که بزرگترین منابع فسیلی جهان را در اختیار داریم و صاحب تکنولوژِی ساخت نیروگاه برق هم می باشیم و برای سالهای سال هم این مشکل را پشت سر گذاشته بودیم حالا دوباره همه چیز تغییر کرده است.

گرمای تابستان در جنوب کشور برای همگان ملموس نیست الا به رنج سفری، آن دسته که این رنج بر خود هموار کرده اند، نیک می دانند شش ساعت بی برقی یعنی چه؟. بچه های کوچک و نوزادهها در خطر مرگ و اسهال و انواع بیماریها قرار دارند. کهنسالگان نیز وضعشان بهتر از نوزادها نیست. اداراه جات کار نمی کنند و کار کشور لنگ مانده است.

بازارو مغازه ها مجبورند زودتر از حد معمول تعطیل کنند و مردم باید برای زندگی روزمره خود در پی موتور برق  چراغ نفتی و فانوس دربدر باشند. تمام این اوضاع را نمی توان به گردن خشک سالی انداخت، ایران بارهها چنین خشک سالی هایی را به خود دیده است و هرگز دوچار چنین وضعیتی نشده است.

از سوی دیگر خشک سالی فقط مربوط به ایران نیست و کشورهای همسایه جنوبی نیز دچار این بلا شده اند اما کدامشان چنین مستعصل به خاموشی و بی برقی افتاده اند؟ قطر، بحرین، امارات  و عربستان هیچ کدام اوضاع بارندگی خوبی ندارند اما هیچ کدام هم  روزهایی به وخامت اوضاع  این روزهای ما را در خاطر ندارند. وزارت نیرو به صنایع می گوید: " برق نداریم، بروید موتور برق بخرید"، یکی بیاید و از سر صدق و راستی، این گفته را تعبیر کند... چه دانستم های بسیار است!!!

برنامه های اقتصادی و سیاستهای مرد صادق کشور، ما و دیگر هم میهنانمان را به کجا می برد؟ آقای رئیس جمهور سرمایه ملی ایران را با چه استدلالی به آمریکای جنوبی و سریلانکا می برد و پروژه برق رسانی راه اندازی میکند؟ آقای رئیس جمهور، این گونه دست و دلبازیها، ضامن آرامش کدام فردای ایران است؟ فردایی که در سر داری؟ فردایی که در سر داریم؟. سرمای زمستان و بی گازی در مقابل گرمای تابستان و بی برقی، واقعاً چطور می توان باور کرد این کشور با چنین مشکلات بنیادینی می تواند خطری باشد در مقابل قدرتهای امروز جهان.

کاش این آقای رئیس جمهور، لا اقل می توانست، زمینه های لازم را برای این گنده گویی هایش، فراهم آورد، تا سیاست ایران، چنین دچار تمسخر نمی شد. شاید تا قبل از این اوضاع نا بسامان، این شعارها و گنده گویی های مقامات سیاسی و نظامی می توانست باعث وحشت قدرتهای دنیا شود اما، در جایی که چراغ خانه خاموش است و دولت سرا پا ضعف در حل این مشکل پیش پا افتاده، دیگر چه جای باور می ماند برای شنونده این لاف.

البته آقای دکتر احمدی نژاد را نمی توان مقصر دانست چراکه ایشان سخت مشغولند در راز گشایی توطئه های قتل و ربایش خود در دیگر کشورهای جهان. ایشان بهتر است، کمی هم به دنیای واقعیت نزدیک شوند، که این بازی کودکانه، دیگر زیادی مسخره شده است و بی معنا. آنقدر بی معنا که هر آیینه از این باغ، بوی ویرانی می آید. آقای ریئس جمهور فراموش نکنند که این کشور حداقل در سی سال گذشته سختیهای بسیاری را پشست سر گذاشته و مردمانش با شرافت و تلاش و هوش، این دردها را مرحم گذاشته اند و البته برای تمام آن روزهای سخت دلیلی محکمه پسند در دست دارد. اوضاع سخت امروز ما اما توجیه نا پذیر. چطور در فراوانی پول و بخششهای حاتم گونهء شما توجیه می شود، رنج کشیدن اهل خانه؟

چهار گوشهء  آفاق، آوازهء بی خردی شما پیچیده است، البته دست و دلبازی در خرج پول ملت نیز، اما چرا مقام رهبری گوش و چشم بر روی این همه واقعیت آشکارتر از روز بسته اند؟ الله اعلم.